«Τι θα φάμε για δείπνο;»: ο κανόνας 5-2-1 για να αποφασίζετε ως ζευγάρι χωρίς διαφωνίες

Κάθε βράδυ, σε χιλιάδες σπίτια, κάποιος ρωτάει τι θα φάμε για δείπνο, ο άλλος απαντάει ότι δεν τον νοιάζει, ο πρώτος προτείνει τρεις επιλογές, ο άλλος τις απορρίπτει μία προς μία χωρίς να προτείνει καμία εναλλακτική λύση και η συζήτηση παρατείνεται περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε για κάτι τόσο καθημερινό. Το να αποφασίζεις χωρίς σαφή δομή είναι κουραστικό.

Ο κανόνας 5-2-1 είναι ένας τρόπος για να κατανεμηθεί αυτό το βάρος γρήγορα και χωρίς ατελείωτες διαπραγματεύσεις. Δεν αποσκοπεί στο να βρεθεί η τέλεια λύση, αλλά στο να ληφθεί μια απόφαση που να είναι αρκετά καλή και για τους δύο, στο συντομότερο δυνατό χρόνο.

Πώς λειτουργεί ο κανόνας βήμα προς βήμα

Η διαδικασία αποτελείται από τέσσερα βήματα και μπορεί να ολοκληρωθεί σε λιγότερο από δύο λεπτά:

1. Ένα άτομο προτείνει πέντε επιλογές. Μπορεί να είναι πιάτα για μαγείρεμα στο σπίτι, κοντινά εστιατόρια, παραγγελίες με παράδοση στο σπίτι ή έτοιμα γεύματα. Το σημαντικό είναι να είναι πραγματικές επιλογές, όχι παράλογες εναλλακτικές που έχουν σχεδιαστεί για να εξαναγκάσουν τον άλλον να επιλέξει.
2. Το άλλο άτομο αποκλείει τρεις. Κρατά τις δύο που του αρέσουν περισσότερο και απορρίπτει τις υπόλοιπες. Τα κριτήρια για τον αποκλεισμό μπορεί να είναι ποικίλα: λίγος χρόνος για μαγείρεμα, τιμή, συστατικά που δεν του αρέσουν εκείνη την ημέρα ή απλά προτίμηση. Δεν χρειάζεται να δικαιολογηθεί τίποτα.
3. Το πρώτο άτομο επιλέγει μία από τις δύο που απομένουν. Σε αυτό το σημείο η απόφαση οριστικοποιείται. Δεν προστίθενται νέες επιλογές ούτε ξεκινάμε πάλι από το μηδέν. Αν και σε αυτόν που πρότεινε τις πέντε επιλογές δεν τον πείθει καμία από τις δύο που απέμειναν, μπορεί να το πει πριν ο άλλος αποκλείσει, αλλά μόλις γίνει η επιλογή, η διαδικασία τελειώνει εκεί.
4. Οι ρόλοι εναλλάσσονται. Την επόμενη φορά, αυτός που επέλεξε τελικά μπορεί να είναι αυτός που θα προτείνει τις πέντε επιλογές. Έτσι, το βάρος της απόφασης δεν πέφτει πάντα στο ίδιο άτομο.

Ένα παράδειγμα εφαρμογής του κανόνα με τον σύντροφό σου θα ήταν το εξής: το άτομο Α προτείνει ζυμαρικά, τάκος, πίτσα, σαλάτα με κοτόπουλο και σούσι. Το άτομο Β αποκλείει τη σαλάτα, τα ζυμαρικά και το σούσι. Απομένουν τα τάκος και η πίτσα. Το άτομο Α επιλέγει τα τάκος. Το δείπνο έχει αποφασιστεί, χωρίς περαιτέρω συζήτηση.

Πριν ξεκινήσουμε, τα αδιαπραγμάτευτα σημεία

Για να είναι χρήσιμες οι πέντε επιλογές από την αρχή,είναι σκόπιμο να έχουμε ξεκαθαρίσει εκ των προτέρων τα όρια που δεν πρέπει να ξεπεραστούν: αλλεργίες ή δυσανεξίες, διαθέσιμο προϋπολογισμό για εκείνη τη βραδιά, χρόνο που έχουμε στη διάθεσή μας για το μαγείρεμα και τρόφιμα που κάποιος από τους δύο δεν τρώει.

Δεν χρειάζεται να διαβάζουμε αυτή τη λίστα φωναχτά κάθε φορά· απλώς, όποιος προτείνει τις πέντε επιλογές πρέπει να τις έχει υπόψη του πριν ξεκινήσει.

Πότε είναι σκόπιμο και πότε όχι

Αυτός ο κανόνας λειτουργεί καλά για την καθημερινή αναποφασιστικότητα, εκείνη τη στιγμή που κανείς δεν θέλει να αποφασίσει, αλλά ούτε και κανείς θέλει να φάει οτιδήποτε. Δεν είναι ένα εργαλείο για την επίλυση πραγματικών διαφωνιών ή καταστάσεων έντασης. Αν πίσω από την ερώτηση «τι θα φάμε για δείπνο;» κρύβεται μια σύγκρουση, ο κανόνας δεν την αντιμετωπίζει.

Υπάρχουν επίσης μέρες που το να συγκεντρώσεις πέντε ιδέες είναι πάρα πολύ. Για αυτές τις περιπτώσεις υπάρχει η συνοπτική εκδοχή: 3-2-1. Ο ένας προτείνει τρεις επιλογές, ο άλλος αποκλείει μία και ο πρώτος επιλέγει μεταξύ των δύο που απομένουν. Πιο γρήγορα, με λιγότερες επιλογές, αλλά με την ίδια λογική.

Ο στόχος του κανόνα 5-2-1 δεν είναι να βρούμε το καλύτερο δυνατό δείπνο, αλλά να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε υπερβολικά κάτι που δεν το απαιτεί. Όταν υπάρχει μια σαφής δομή για το ποιος προτείνει, ποιος απορρίπτει και ποιος αποφασίζει, η συζήτηση τελειώνει γρήγορα και χωρίς κανείς να νιώθει ότι υποχώρησε περισσότερο από τον άλλον. Μερικές φορές αυτό αρκεί.