6 βήματα για να φτιάξετε τον πρώτο σας κήπο με αυτοφυή φυτά και να επιλέξετε φυτά που ταιριάζουν στην περιοχή σας

Πολλοί κήποι στην Ισπανία σχεδιάζονται με φυτά από καταλόγους που φαίνονται όμορφα στις φωτογραφίες, αλλά χρειάζονται συχνό πότισμα, συνεχή λίπανση και ειδικές περιποιήσεις για να επιβιώσουν, επειδή δεν είναι προσαρμοσμένα ούτε στο κλίμα ούτε στο έδαφος όπου φυτεύονται. Αυτό συμβαίνει επειδή σχεδόν κανείς δεν αφιερώνει χρόνο για να μάθει ποια φυτά φύονται φυσικά στη συγκεκριμένη περιοχή όπου ζει.

Ένα αυτόχθον φυτό είναι εκείνο που αποτελεί φυσικό μέρος της τοπικής χλωρίδας μιας περιοχής, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση. Δεν είναι το ίδιο με τον όρο «μεσογειακό», που αποτελεί μια ευρεία κλιματική αναφορά, ούτε με τον όρο «ενδημικό», ο οποίος εφαρμόζεται σε είδη που απαντώνται αποκλειστικά σε μια πολύ συγκεκριμένη περιοχή.

Αυτή η διάκριση έχει σημασία, διότι μια λεβάντα μπορεί να είναι αυτόχθονη στην Καστίλλη και να μην είναι στη Γαλικία, και αυτό που λειτουργεί στην Αλμερία μπορεί να είναι ακατάλληλο στη Γκιπούθκοα. Αν σχεδιάσεις τον κήπο σου επιλέγοντας τοπικά φυτά, θα έχεις ένα περιβάλλον πιο ανθεκτικό, με μεγαλύτερη βιοποικιλότητα και που θα απαιτεί λιγότερη συντήρηση.

Βήμα 1: Παρατηρήστε τον χώρο πριν αγοράσετε οτιδήποτε

Πριν επιλέξετε κάποιο είδος, αναλύστε τη γωνιά όπου πρόκειται να φυτέψετε. Προσδιορίστε πόσες ώρες ηλιοφάνειας δέχεται, πώς αποστραγγίζεται το έδαφος μετά τη βροχή, αν υπάρχει συχνός άνεμος, πόσο χώρο διαθέτετε σε έκταση και σε ύψος. Αυτές οι πληροφορίες καθορίζουν τι μπορεί να αναπτυχθεί εκεί και τι όχι, ανεξάρτητα από το τι αναγράφεται στην ετικέτα του φυτωρίου.

Βήμα 2: Προσδιορίστε τα αυτόχθονα είδη της επαρχίας ή της περιφέρειάς σας

Το πιο χρήσιμο εργαλείο για αυτό είναι το ANTHOS, το σύστημα πληροφοριών για τα φυτά της Ισπανίας, όπου μπορείτε να αναζητήσετε ποια είδη έχουν καταγραφεί στην επαρχία σας.

Οι περιφερειακοί βοτανικοί κήποι και τα φυτώρια που ειδικεύονται στην αυτόχθονη χλωρίδα αποτελούν επίσης πολύτιμους πόρους. Μην συλλέγετε ποτέ φυτά από το φυσικό περιβάλλον, καθώς αυτό είναι παράνομο στις περισσότερες περιπτώσεις και μπορεί να βλάψει τους άγριους πληθυσμούς.

Μερικά ενδεικτικά παραδείγματα ανά περιοχή:

• Μεσογειακή ζώνη: δενδρολίβανο, κίπαρος, θυμάρι, σπάρτο, φοίνικας, άγρια σάλβια.
• Ατλαντική ζώνη: γκινέα, ερείκη, βασιλική φτέρη, άγριος νάρκισσος, σπαθόχορτο.
• Εσωτερικές περιοχές και οροπέδια: άγρια λεβάντα, κέδρος, αρκεύθος, λεβάντα, αγριοβάτο.
• Κανάριες Νήσοι: ταμπάιμπας, κάρδονες, δράκος, κανάριο πεύκο, ανάλογα με το υψόμετρο και τον προσανατολισμό.

Θεωρήστε τα παραπάνω ως γενικές οδηγίες, καθώς καμία από αυτές τις λίστες δεν ισχύει για ολόκληρη την περιοχή που αναφέρεται. Η περιοχή, ο τύπος του εδάφους και το υψόμετρο είναι οι καθοριστικοί παράγοντες κατά την επιλογή ενός φυτού.

Βήμα 3: Ξεκινήστε σε μικρή κλίμακα

Ένα παρτέρι ενός τετραγωνικού μέτρου ή τρεις-τέσσερις μεγάλες γλάστρες αρκούν για να ξεκινήσετε. Η εργασία σε μικρή κλίμακα σας επιτρέπει να μάθετε πώς αντιδρούν τα φυτά πριν επεκταθείτε και μειώνει τον κίνδυνο να επενδύσετε πολύ χρόνο και χρήμα σε κάτι που δεν λειτουργεί.

Βήμα 4: Συνδυάστε ύψη και περιόδους ανθοφορίας

Ένας φυσικός κήπος που φιλοξενεί επικονιαστές χρειάζεται να έχει κάτι ανθισμένο κατά το μεγαλύτερο μέρος του έτους. Αν συνδυάσετε ένα χαμηλό φυτό που ανθίζει την άνοιξη, ένα μεσαίου ύψους που ανθίζει το καλοκαίρι και έναν μικρό θάμνο που δίνει καρπούς ή σπόρους το φθινόπωρο, δημιουργείτε έναν συνεχή κύκλο που κάνει επίσης τον χώρο πιο ενδιαφέροντα οπτικά.

Βήμα 5: Ομαδοποιήστε τα ίδια είδη

Η φύτευση σε ομάδες των τριών ή πέντε φυτών του ίδιου είδους δίνει μια πιο τακτοποιημένη εικόνα σε σχέση με τη διάσπαρτη φύτευση διαφορετικών φυτών σε κάθε θέση, ενώ ευνοεί και τους επικονιαστές, οι οποίοι βρίσκουν τις πηγές τροφής σε πιο συγκεντρωμένη μορφή.

Βήμα 6: Μειώστε τις παρεμβάσεις μόλις εγκατασταθούν

Τα σωστά επιλεγμένα αυτοφυή φυτά χρειάζονται λιγότερο πότισμα, λιγότερο λίπασμα και λιγότερες επεξεργασίες από τα ξενικά είδη, αλλάαπαιτούν τακτικό πότισμα κατά το πρώτο έτος μέχρι να ριζώσουν.

Μόλις εγκατασταθούν, η παρέμβαση μπορεί να μειωθεί σημαντικά. Αποφύγετε τα φυτοφάρμακα ευρέος φάσματος, καθώς εξαλείφουν και τα έντομα που δίνουν ζωή στον κήπο.

Πριν ολοκληρώσετε το σχέδιο, βεβαιωθείτε ότι κανένα από τα είδη που θα χρησιμοποιήσετε δεν περιλαμβάνεται στον Ισπανικό Κατάλογο Εισβλητικών Εξωτικών Ειδών. Και αν θέλετε να προσθέσετε στοιχεία που συμπληρώνουν τη βιοποικιλότητα, σκεφτείτε να δημιουργήσετε μια ρηχή πηγή νερού, περιοχές με γυμνό έδαφος και κάποια γωνιά χωρίς παρέμβαση όπου να μπορούν να συσσωρεύονται τα πεσμένα φύλλα.

Ένας κήπος με αυτόχθονα φυτά ξεκινά με την κατανόηση του χώρου, όχι με την αγορά φυτών.