Θεόδωρος Ρούσβελτ: «Είναι δύσκολο να αποτύχεις, αλλά είναι χειρότερο να μην έχεις προσπαθήσει ποτέ να πετύχεις»

Ο Ρούσβελτ πρόφερε αυτά τα λόγια το 1899, σε μια ομιλία με τίτλο «The Strenuous Life», όπου υπερασπιζόταν μια ζωή αφιερωμένη στην προσπάθεια, παρά την πιθανότητα αποτυχίας. Ο προβληματισμός του δεν εξυμνεί την αποτυχία ούτε προτείνει να ρίχνεται κανείς σε οποιοδήποτε εγχείρημα χωρίς να το σκεφτεί πρώτα. Αυτό που κάνει είναι να τονίζει ότι η μη έκθεση στον κίνδυνο έχει επίσης ένα κόστος που μερικές φορές δεν υπολογίζεται σωστά.

Το «γιατί να μην το δοκιμάσουμε;» φαίνεται ως η πιο ασφαλής επιλογή

Όταν κάτι έχει σημασία, το να μην το δοκιμάσουμε μπορεί να προσφέρει πραγματική και άμεση ανακούφιση: αποφεύγουμε την απόρριψη, την κριτική, τη ντροπή της αποτυχίας μπροστά σε άλλους ή την επιβεβαίωση μιας αμφιβολίας που θα προτιμούσαμε να μην επαληθεύσουμε. Αυτή η προστασία λειτουργεί μόνο βραχυπρόθεσμα.

Το πρόβλημα είναι αυτό που αφήνει ως αντάλλαγμα. Το να μην το δοκιμάσουμε διατηρεί την αμφιβολία ανέπαφη. Μειώνει το περιθώριο εμπειρίας. Και σε πολλές περιπτώσεις, χτίζει γύρω μας μια εκδοχή της ζωής όπου οι σημαντικές αποφάσεις οργανώνονται γύρω από αυτό που μπορεί να αποφευχθεί, όχι γύρω από αυτό που πραγματικά θέλουμε.

Η διαφορά μεταξύ σύνεσης και αποφυγής

Η αναμονή μπορεί να είναι στρατηγική. Όταν η αναβολή χρησιμεύει για τη συγκέντρωση πληροφοριών, πόρων ή καλύτερων συνθηκών, αποτελεί έναν λογικό τρόπο προετοιμασίας του εδάφους. Αυτό είναι σύνεση. Γίνεται κάτι άλλο όταν η αναμονή δεν παράγει τίποτα καινούργιο, όταν τα επιχειρήματα για την αναβολή επαναλαμβάνονται από μόνα τους, όταν το μόνο που αλλάζει από το ένα έτος στο άλλο είναι ότι η απόφαση παραμένει σε εκκρεμότητα.

Η αποφυγή συνήθως διακρίνεται από τη σύνεση επειδή δεν προσθέτει τίποτα. Δεν υπάρχουν πρόσθετες πληροφορίες, δεν υπάρχει πρόοδος στην προετοιμασία ούτε μια στιγμή που η αναμονή θα τελειώσει. Υπάρχει μόνο το ίδιο σημείο εκκίνησης.

Πού εφαρμόζεται η φράση του Θεόδωρου Ρούσβελτ στις καθημερινές αποφάσεις

Ο Ρούσβελτ μιλούσε με γενικούς όρους, αλλά η φράση ταιριάζει καλά σε αποφάσεις μεσαίου μεγέθους, όχι σε μεγάλες πράξεις:

• Να υποβάλεις αίτηση για μια θέση εργασίας στην οποία δεν πληροίς εκατό τοις εκατό το προφίλ.
• Να παρουσιάσεις ένα έργο που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.
• Να ζητήσεις μια ευκαιρία για την οποία πιθανότατα θα λάβεις αρνητική απάντηση.
• Να ξεκινήσεις μια συναισθηματική συζήτηση που μπορεί να μην εξελιχθεί όπως περιμένεις.
• Να δοκιμάσεις μια δραστηριότητα στην οποία δεν έχεις ακόμη καμία εξοικείωση.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, το ρίσκο είναι περιορισμένο και αναστρέψιμο, ενώ αυτό που κερδίζεις, ακόμα και αν το αποτέλεσμα δεν είναι το αναμενόμενο, είναι πολύτιμες πληροφορίες για μια πραγματική κατάσταση.

Τρεις πρακτικές ερωτήσεις πριν αποφασίσεις

Πριν ενεργήσεις ή συνεχίσεις να περιμένεις, αυτές οι ερωτήσεις βοηθούν να ξεκαθαρίσεις τι συμβαίνει:

• Ποιο είναι το πραγματικό ρίσκο; Να διαχωρίσετε τις συγκεκριμένες συνέπειες από τον φανταστικό φόβο. Πολλές φορές το σενάριο που φοβόμαστε είναι λιγότερο σοβαρό από ό,τι φαίνεται.
• Πόσο από αυτόν τον φόβο προέρχεται από το να σε δουν να αποτυγχάνεις; Αν το μεγαλύτερο μέρος του φόβου έχει να κάνει με τη γνώμη των άλλων, αυτό αποτελεί πληροφορία για το πού βρίσκεται το πραγματικό εμπόδιο.
• Πώς μπορεί αυτό να μετατραπεί σε μια μικρή, περιορισμένη και αναστρέψιμη δοκιμασία; Αντί για την πλήρη εκδοχή, ελέγξτε αν υπάρχει ένα ελάχιστο βήμα που θα σας επιτρέψει να εξερευνήσετε το έδαφος χωρίς πλήρη έκθεση.

Δεν αξίζει να αναζητάμε όλες τις πτώσεις, και δεν είναι κάθε υποχώρηση δειλία. Υπάρχουν αποφάσεις που αξίζει να τις αφήσουμε να περάσουν, και το να το αναγνωρίζουμε αυτό είναι επίσης κριτήριο. Αλλά σε ό,τι έχει πραγματικά σημασία, όχι σε ό,τι φαίνεται σημαντικό από έξω, μπορεί να είναι προτιμότερη μια προσπάθεια από την οποία θα αντλήσουμε διδάγματα, παρά μια σύνεση που χτίζεται, χρόνο με το χρόνο, γύρω από το να μην έχουμε εκτεθεί ποτέ.