Συναισθηματική στέρηση στα παιδιά: 6 σημάδια που τη φανερώνουν

7 Μαΐου 2019
Φανταστείτε πώς είναι να μη λαμβάνετε αγάπη από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή σας. Έτσι αισθάνονται τα παιδιά με συναισθηματική στέρηση. Να είστε στοργικοί γονείς και να κάνετε τα παιδιά σας να αισθάνονται πόσο πολύτιμα είναι για σας.

Τα φιλιά, τα χάδια, οι αγκαλιές και οι συμβουλές αποτελούν σημάδια στοργής που οι γονείς πρέπει να δείχνουν για να προλάβουν τη συναισθηματική στέρηση στα παιδιά. Γενικά η έκφραση στοργής προς τα παιδιά συνεισφέρει στην υγιή ψυχολογική τους ανάπτυξη.

Η ανάπτυξη των παιδιών εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τους γονείς, ή από τους ενήλικες που είναι υπεύθυνοι για αυτά. Αυτό δεν ισχύει μόνο από οικονομική ή εκπαιδευτική άποψη, αλλά και από συναισθηματική και ψυχολογική άποψη.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ικανοποιητικό από την έκφραση στοργής, αγάπης και κατανόησης από τους γονείς προς τα παιδιά τους. Αυτό επιτρέπει στα παιδιά να μεγαλώσουν μέσα σε ένα υγιές περιβάλλον και να αναπτύξουν συνήθειες που μιμούνται όσα έμαθαν στο σπίτι.

Ωστόσο, πολλές φορές παρουσιάζεται συναισθηματική στέρηση στα παιδιά. Αυτή οφείλεται είτε στην οικογένειά τους είτε στο άμεσο περιβάλλον τους. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, οι συνέπειες της συναισθηματικής στέρησης στα παιδιά γίνονται εμφανείς και επηρεάζουν άμεσα τη συμπεριφορά τους.

Συναισθηματική στέρηση στα παιδιά: ποια είναι τα σημάδια που τη φανερώνουν;

Κατά την παιδική ηλικία τα παιδιά χρειάζονται εκφράσεις στοργής από τους πιο κοντινούς τους ανθρώπους για να αισθάνονται ότι τα αγαπούν και τα προστατεύουν. Ωστόσο, καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, οι γονείς τείνουν να δείχνουν λιγότερα σημάδια της στοργής τους.

Συναισθηματική στέρηση στα παιδιά

Μερικές φορές η πολύωρη εργασία και ο πυρετώδης ρυθμός της σύγχρονης ζωής κάνουν τους ενήλικες να ξεχνούν μερικές από τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις. Αυτές περιλαμβάνουν τις χειρονομίες αγάπης προς τα παιδιά, που τους θυμίζουν πόσο σημαντικά είναι.

Η έλλειψη στοργής κάνει τα παιδιά να αισθάνονται συνεχώς μοναξιά ή εγκατάλειψη. Επιπλέον αποδυναμώνει την επικοινωνία ανάμεσα σε γονείς και παιδιά και μπορεί να έχει επιπτώσεις στο επίπεδο της αυτοεκτίμησης των παιδιών.

 

Σας προτείνουμε να διαβάσετε το άρθρο: Τι συνέπειες έχει η έλλειψη αγάπης κατά την παιδική ηλικία;

 

Για να ανακαλύψετε αν το παιδί σας χρειάζεται να του δείχνετε περισσότερη στοργή, έχετε υπόψη σας τα παρακάτω σημάδια:

  • Το παιδί είναι “δύσκολο” και αντιμετωπίζει προβλήματα στις αλληλεπιδράσεις του με τους άλλους.
  • Το παιδί είναι πάντα αμυντικό και ανήσυχο απέναντι σε όσα συμβαίνουν γύρω του.
  • Το παιδί υποφέρει από παιδικό άγχος.
  • Το παιδί έχει αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα λόγω υψηλών επιπέδων άγχους.

Ας δούμε με περισσότερες λεπτομέρειες μερικά από τα σημάδια που φανερώνουν συναισθηματική στέρηση στα παιδιά.

1. Ανυπακοή

Συναισθηματική στέρηση στα παιδιά

Η συναισθηματική στέρηση στα παιδιά οδηγεί στην ανάγκη τους να τραβήξουν την προσοχή. Για να γίνουν το επίκεντρο της προσοχής, τα παιδιά τείνουν να δείχνουν ανυπακοή προς τους γονείς τους και να επιδίδονται σε ανάρμοστη συμπεριφορά, όπως εκρήξεις θυμού και κλάματα σε δημόσιους χώρους.

Τα παιδιά που έχουν ανάγκη από αγάπη και προσοχή από τους γονείς τους συχνά κάνουν σκηνές και, αν δεν πετύχουν τον στόχο τους, αυξάνουν την ένταση και τη συχνότητα των σκηνών αυτών. Τα χαρακτηριστικά σημάδια της ανυπακοής στα μικρά παιδιά είναι τα εξής:

  • Νευρικό γέλιο
  • Επιθετικότητα
  • Οργή
  • Παρορμητικότητα
  • Ξαφνικές διακυμάνσεις της διάθεσης

2. Επιθετικότητα

Συναισθηματική στέρηση στα παιδιά

Όταν τα παιδιά είναι επιθετικά, είναι καλό να τα ακούμε και να δίνουμε σημασία σε όσα λένε. Έτσι θα νιώσουν ότι έχουν αξία και κατά συνέπεια θα αισθάνονται αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να μιλούν για όσα τα απασχολούν.

3. Ανασφάλεια

Συναισθηματική στέρηση στα παιδιά

Αντιμέτωπα με το συναισθηματικό κενό και την έλλειψη στοργής τα παιδιά συχνά νιώθουν απροστάτευτα. Αυτό τα κάνει να αισθάνονται φοβισμένα στις αλληλεπιδράσεις τους με τους άλλους ανθρώπους.

Καθώς αισθάνονται ανασφάλεια και συνεχή φόβο για τη σωματική τους ακεραιότητα, είναι πάντα αμυντικά και πολύ ανήσυχα απέναντι σε όσα συμβαίνουν στο περιβάλλον τους. Επομένως η δυσπιστία αποτελεί σαφές σημάδι ότι κάτι δεν πάει καλά.

4. Φόβος

Συναισθηματική στέρηση στα παιδιά

Η συναισθηματική στέρηση στα παιδιά, όταν δεν αντιμετωπίζεται από κάποιον ειδικό, μπορεί να προκαλέσει αίσθηση κενού και δυσπιστίας. Δυστυχώς αυτή η αίσθηση θα είναι παρούσα στις σχέσεις των παιδιών καθώς μεγαλώνουν, εκτός αν αντιμετωπιστεί κατάλληλα.

Τα μικρά παιδιά αναπτύσσουν φόβο της εγκατάλειψης όταν δεν δέχονται τη στοργή που χρειάζονται από γονείς και συγγενείς. Πρόκειται για έναν φόβο που ξεπερνιέται δύσκολα.

Κανονικά το παιδί πρέπει να δει έναν ψυχολόγο ή ψυχοθεραπευτή οικογένειας, που θα το βοηθήσει να ξεπεράσει τον φόβο του και να ενισχύσει τη σχέση του με τους γονείς του.

 

Διαβάστε επίσης το άρθρο: Πώς να εκπαιδεύσετε συναισθηματικά τα παιδιά σας με επιτυχία.

 

5. Χαμηλή σχολική επίδοση

Συναισθηματική στέρηση στα παιδιά

Η έλλειψη προσοχής και στοργής προς τα παιδιά μπορεί να οδηγήσει σε μαθησιακές δυσκολίες και έλλειψη κινητοποίησης στο διάβασμα για το σπίτι. Σύμφωνα με αρκετούς ψυχολόγους, η συναισθηματική στέρηση στα παιδιά οδηγεί σε γλωσσικές διαταραχές και σε χαμηλή σχολική επίδοση.

Τα παιδιά με συναισθηματική στέρηση συχνά αργούν να αναπτύξουν τις γλωσσικές τους ικανότητες και διαθέτουν λιγοστές κοινωνικές δεξιότητες συγκριτικά με τα άλλα παιδιά. Λογοκρίνουν τα συναισθήματά τους και συνήθως αποφεύγουν κάθε είδους στοργή στις αλληλεπιδράσεις με τους ανθρώπους γύρω τους.

6. Προσκόλληση σε ηλεκτρονικές συσκευές

Μερικοί γονείς επιλέγουν να αφήσουν την “ψηφιακή νταντά” να φροντίσει τα παιδιά τους. Αυτή η τάση απόσπασης της προσοχής των παιδιών με ηλεκτρονικές συσκευές ή με την παρακολούθηση τηλεόρασης κάνει τη γονεϊκότητα απρόσωπη.

Δυστυχώς τα μικρά παιδιά συχνά κλείνονται μέσα σε μια τεχνολογική φυσαλίδα που αποκλείει κάθε ανθρώπινη αλληλεπίδραση.

Συναισθηματική στέρηση στα παιδιά

Συμπέρασμα

Η έλλειψη στοργής και η συναισθηματική στέρηση στα παιδιά οδηγεί στον μεγάλο φόβο ότι θα χάσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Δυστυχώς αυτό κάνει τα παιδιά να είναι συνεχώς ανήσυχα απέναντι σε όσα συμβαίνουν γύρω τους.

Τα βρέφη που μεγαλώνουν σε ένα σπίτι χωρίς στοργή παραμένουν σε μια κατάσταση μόνιμης ανησυχίας. Αναζητούν πάντα συναισθηματικές σχέσεις που θα ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους για αγάπη και ασφάλεια. Για περισσότερες πληροφορίες πάνω στη συναισθηματική στέρηση στα βρέφη, διαβάστε το άρθρο του Bakwin εδώ.

Είναι απαραίτητο να θυμόμαστε ότι τα παιδιά χρειάζονται συνεχείς εκδηλώσεις στοργής και προσοχής. Τα σημάδια της στοργής παίζουν αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους και ωφελούν την ανάπτυξη του εγκεφάλου τους.

Η έλλειψη στοργής μπορεί να οδηγήσει στη διαμόρφωση μιας ανασφαλούς προσωπικότητας, που χαρακτηρίζεται από συναισθηματική ανωριμότητα, εγωισμό και προβλήματα ταυτότητας. Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον χωρίς αγάπη, δυσκολεύονται να διατηρήσουν σταθερές διαπροσωπικές σχέσεις και συχνά αντιμετωπίζουν μεγάλες συγκρούσεις αξιών.

 

 

  • Bakwin, H. (1949). Emotional deprivation in infants. The Journal of Pediatrics. https://doi.org/10.1016/S0022-3476(49)80071-0

  • Colvert, E., Rutter, M., Beckett, C., Castle, J., Groothues, C., Hawkins, A., … Sonuga-Barke, E. J. S. (2008). Emotional difficulties in early adolescence following severe early deprivation: Findings from the English and Romanian adoptees study. Development and Psychopathology. https://doi.org/10.1017/S0954579408000278

  • R., D. B. (2007). Emotional deprivation and narcissistic regulation – Development and treatment of depressive crises in children and adolescents. Praxis Der Kinderpsychologie Und Kinderpsychiatrie. https://doi.org/10.13109/prkk.2007.56.3.206

  • Gos, T., Becker, K., Bock, J., Malecki, U., Bogerts, B., Poeggel, G., & Braun, K. (2006). Early neonatal and postweaning social emotional deprivation interferes with the maturation of serotonergic and tyrosine hydroxylase-immunoreactive afferent fiber systems in the rodent nucleus accumbens, hippocampus and amygdala. Neuroscience. https://doi.org/10.1016/j.neuroscience.2006.02.078